JCB’nin hidrojenle çalışan 1.600 beygirlik Hydromax aracı, ABD’nin Utah eyaletindeki Bonneville Salt Flats’te 406,320 mil/s, yani 653,909 km/s ortalama hıza ulaşarak hidrojenli içten yanmalı araçlar için yeni dünya kara hız rekorunu kırdı. Aracın direksiyonunda, 1997’de ThrustSSC ile ses duvarını aşarak 1.227,986 km/s hıza ulaşan Andy Green vardı. FIA gözetimindeki rekor, iki zıt yönde yapılan koşunun ortalaması üzerinden hesaplandı.
JCB Hydromax iki hidrojen motorundan 1.600 beygir güç üretiyor
Yaklaşık 9,75 metre uzunluğundaki JCB Hydromax, elektrik üretmek için hidrojen yakıt hücresi kullanan araçlardan farklı çalışıyor. Araçta JCB’nin iş makinelerinde kullandığı motorlardan geliştirilen iki hidrojenli içten yanmalı motor bulunuyor. Basınç altında depolanan hidrojen havayla karıştırılıp motorların içerisinde yakılıyor ve iki motor birlikte 1.600 beygir güç üretiyor.
Rekor için FIA kuralları gereği aynı ölçüm bölgesinden iki farklı yönde geçiş yapıldı. Andy Green ilk koşuda 400,623 mil/s, ikinci koşuda ise 412,135 mil/s hıza ulaştı. İki koşunun ortalaması 406,320 mil/s olarak kaydedildi.
FIA sonucu hidrojenle çalışan içten yanmalı bir araç için geçici dünya kara hız rekoru olarak doğruladı. Rekorun nihai olarak FIA Land Speed Records Commission tarafından onaylanması gerekiyor.
Hydromax, resmi denemeden önce yapılan testlerde de 368,347 mil/s yani yaklaşık 592,8 km/s hıza çıkmıştı. Bu sonuç bile 2004 yılında BMW H2R tarafından kırılan 185,5 mil/s’lik hidrojenli içten yanmalı araç rekorunu geride bırakmaya yetiyordu. Resmi koşularda ulaşılan 406,320 mil/s ile 22 yıllık rekor iki katından fazla yükseldi.
Andy Green ayrıca 2006 yılında yine JCB ile Bonneville’de kırdığı dizel kara hız rekorunu da geride bıraktı. Green, JCB Dieselmax ile 350,092 mil/s yani yaklaşık 563,4 km/s hıza ulaşmıştı. Hydromax’ın 406,320 mil/s’lik yeni derecesi, Green’in 20 yıldır elinde tuttuğu bu hızın yaklaşık 90 km/s üzerine çıktı.
Hydromax aynı zamanda hidrojen yakıt hücreli araçlarda elde edilen yaklaşık 303 mil/s’lik hızın ve TechSpot’taki rekor denemesi öncesi karşılaştırmada yer alan 341,3 mil/s’lik elektrikli kara hız derecesinin de üzerine çıktı.
Bunlar FIA’nın farklı güç aktarma sistemleri ve kategorileri altında tuttuğu dereceler olduğundan Hydromax’ın resmi rekoru hidrojenli içten yanmalı araç kategorisinde kayıtlara geçti.
JCB, hidrojenli içten yanmalı motor geliştirme programına 100 milyon sterlin yatırım yaptı. Yaklaşık 150 mühendisin görev yaptığı program kapsamında 200’den fazla hidrojen motoru üretildi ve bu motorların ilk örnekleri JCB’nin iş makinelerinde kullanılmaya başladı. Hydromax’ta kullanılan motorlar da seri üretim temelli JCB motorlarından geliştirildi.
Hidrojenli içten yanmalı motorlarda yakıt olarak benzin veya dizel yerine hidrojen kullanılması nedeniyle yanma sırasında egzozdan karbondioksit çıkmıyor.
Bununla birlikte hidrojenin çevresel etkisi yalnızca araçtan çıkan gazlarla sınırlı değil. Küresel hidrojen üretiminin önemli bölümü hâlâ fosil yakıtlarla gerçekleştiriliyor. JCB ise yenilenebilir enerji kullanılarak üretilen yeşil hidrojen tedariki için anlaşma yaptı.
Hidrojenin yüksek basınç altında depolanması ve son derece yanıcı olması araçtaki güvenlik çalışmalarının da önemli bölümlerinden birini oluşturdu.
Hydromax, Bonneville’e götürülmeden önce kapsamlı testlerden geçirildi. Andy Green de iki motorun birlikte çalışma biçimi ve aracın tuz zemindeki davranışı üzerinde aylar süren hazırlık yaptı.
Bonneville Salt Flats’in yüzeyi asfalt bir pist kadar yüksek tutuş sağlamıyor. Yaklaşık 16 kilometrelik düz bir parkura sahip bölge, 1914’ten bu yana kara hız denemelerinde kullanılıyor. Hydromax’ın yüksek hızdan yavaşlaması için fren sistemine ek olarak paraşüt kullanıldı.
Andy Green’in elindeki genel dünya kara hız rekoru ise değişmedi. Green, 1997 yılında Nevada’daki Black Rock Desert’ta jet motorlu ThrustSSC ile 763,035 mil/s, yani 1.227,986 km/s ortalama hıza ulaşmış ve ses duvarını kara üzerinde aşan ilk sürücü olmuştu. Hydromax bu rekora karşı geliştirilmedi ve hidrojenli içten yanmalı araç kategorisinde yarıştı.
